Καθημερινή

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (09-06-99)

Διοξίνες

Στην Ελλάδα (αλλά νομίζω και παντού) είτε πρόκειται για το καλό, είτε για το κακό, προκαλούνται αντίστροφες, αλλά της ιδίας ποιότητας αντιδράσεις. Στον Τύπο, στα ΜΜΕ και τελικά στο κοινό (και τα τρία αυτά αποτελούν σύνολο και αλληλοτροφοδοτούμενα υποσύνολα!). Η «πικραγγουριά» και το νερό του Καματερού παλαιότερα και το Viagra (αζήτητο πλέον στα φαρμακεία) πρόσφατα έγιναν αποδεκτά με παράλογη ελπίδα τα δύο πρώτα, απλώς υπερβολική το τελευταίο. Τόσο παράλογη ή υπερβολική ελπίδα, με όση παράλογη ή υπερβολική φοβία γίνονται σήμερα δεκτές οι πληροφορίες για τα βελγικά κοτόπουλα στην αρχή, για όλα τα κοτόπουλα της υφηλίου στη συνέχεια και τελικά για κάθε ζωντανό οργανισμό (ζώα ή φυτά)!

Ο πρόεδρος της Κτηνιατρικής Εταιρείας κ. Θεόδωρος Κ. Ανανιάδης, ο ερευνητής στο Ινστιτούτο Κτηνιατρικών Ερευνών Αθηνών κ. Αθανάσιος Τυρπένου και ο κτηνίατρος κ. Ευ. Σίμος είχαν την καλοσύνη να με δεχθούν στα γραφεία της Εταιρείας και να με πληροφορήσουν για τα εξής βασικά σε σχέση με τα βελγικά κοτόπουλα:

Α.- Οι διοξίνες. Είναι οργανική τοξική ένωση ή μάλλον πολύ μεγάλη οικογένεια τοξικών ουσιών, που διαφέρουν η μία από την άλλη. Είναι υποπροϊόντα διαφόρων χημικών βιομηχανιών, εκρήξεων και βομβαρδισμών, καυσαερίων και προπαντός της διαχείρισης στερεών αποβλήτων με τη μέθοδο της καύσης ή της ανακύκλωσης, της οποίας οι εκπομπές ρυπαντών αυτού του είδους είναι πολύ μεγάλες. Με δυο λόγια είναι προϊόν της ρύπανσης και όσο αυξάνεται η τελευταία αυξάνονται και οι διοξίνες και μπορούν να βρεθούν παντού.

Β.- Σχέση με τον καρκίνο. Ότι οι διοξίνες προκαλούν καρκίνο διαπιστώθηκε μόνο πειραματικά, στο εργαστήριο και σε πειραματόζωα μεγάλης ευαισθησίας. Δεν διαπιστώθηκε στον άνθρωπο, παρ' όλο ότι υπάρχουν υποψίες ότι πειράματα έγιναν και στον άνθρωπο. Διαπιστώθηκε ακόμη ότι προκαλούν εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος και δερματίτιδες. Μετά το «ατύχημα» στο Σοβέζο, προ ετών, παρατηρήθηκε μεγάλη παραγωγή και συσσώρευση διοξινών που πήρε διαστάσεις οικολογικής καταστροφής. Το ίδιο συνέβη και αλλού ύστερα από ανάλογα ατυχήματα. Σε καμιά από αυτές τις περιπτώσεις μεγάλης συγκέντρωσης διοξινών δεν παρατηρήθηκε αύξηση του αριθμού καρκίνων στον άνθρωπο. Οπωσδήποτε όμως είναι μια βλαβερή για τον άνθρωπο τοξική ουσία.

Γ.- Σχέση με τα κοτόπουλα Βελγίου. Οι διοξίνες στα κοτόπουλα Βελγίου (ορισμένων ορνιθοτροφείων) πέρασαν με τις ζωοτροφές μιας ή δύο συγκεκριμένων και γνωστών εταιρειών. Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκαν σε αυτές τις ζωοτροφές και είναι υποχρέωση των βελγικών αρχών και των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ερευνήσουν αυτές τις συγκεκριμένες εστίες παραγωγής και συσσώρευσης διοξινών. Εικάζεται ότι στα κατάλοιπα σφαγείων (έντερα, πόδια, κεφάλια, ακόμη και κόπρανα) που συνήθως και ακινδύνως χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζωοτροφών, χρησιμοποιήθηκαν άγνωστες λιπαρές ουσίες σε άγνωστες επίσης διαδικασίες παραγωγής, π.χ. σε κλιβάνους με πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Οπωσδήποτε είναι θέμα που πρέπει να ερευνηθεί. Είναι εντελώς ανυπόστατο αυτό που ελέχθη από τηλεοράσεως ότι χρησιμοποιήθηκαν καμένα λάδια αυτοκινήτων, αεροπλάνων, πλοίων κ.λπ., απλούστατα γιατί είναι αδύνατο πρακτικά!

Δ.- Ελεγχος. Στην Ελλάδα δεν έχουμε εργαστήριο για τη διερεύνηση των διοξινών. Έχουμε ένα μηχάνημα που αποκαλείται «αέριος χρωματογράφος» το οποίο μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη διοξινών, όχι όμως να τις ανιχνεύσει. Συνεπώς ο μόνος εφικτός έλεγχος είναι για την προέλευση των πουλερικών.

Ο κτηνιατρικός έλεγχος για την προστασία της υγείας των ζώων και της υγείας των ανθρώπων. Ένα άλλο μεγάλο θέμα είναι η ζωοτεχνολογία, αυτή η επαναστατική επιστήμη που θα μπορούσε να εξαλείψει την πείνα (αν η πείνα δεν ήταν θεμελιώδες κοινωνικό φαινόμενο), αλλά προκαλεί και πολλές υποψίες και προκαταλήψεις. Οι τρεις επιστήμονες με διαβεβαίωσαν ότι τα ελληνικά πουλερικά, κρέατα και ψάρια ιχθυοτροφείου δεν παρουσιάζουν κανένα πρόβλημα, γιατί οι τροφές που χρησιμοποιούν είναι «καθαρές». Αυτά έμαθα και αυτά σας μεταφέρω. Η μόνη μου επιφύλαξη είναι αν σωστά κατάλαβα και σωστά σας μετέφερα αυτά που μου είπαν. Εδώ είμαστε για να επανορθώσουμε οποιοδήποτε λάθος.

Του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ